Paramparça Aydınlık…

12509042_871201309663354_9142030944009927346_n

Söz aydınlığı?
Sözle uyanma!
Sözün yapmacık ve daracık çerçevesine taşınma… Sentetik ve ulaştığı her kulakta yeniden kılık değiştiren, orada hazır bulduğu kayıtlara göre bir daha anlam kazanan söz!
Uyanmak mı, ışıksız hücre hapsi mi?
Yoksa söz, sükûtun nihâyetsiz ummânından bir dar çerçeveye sevk edilen kifayetsiz insan dikkatinin yükünü mü hafifletir?..

Söze uyanırken sükûta uyuyor ya gönül!
🙂
Sözün tevhid edişinde bile, “gayrı” zımnen var edile geldi!
İsimler dünyası, ayrılıkların da başlamasına yol veriyordu. Ad vermek ayırmak demekti…
🙂
“Var” derken, derhal varın zımnında “yok” da doğdu.

Kim bilir, belki de Âdem’e lisan öğretmek, ona verilmiş bir kesretten vahdete varma çilesiydi…
Sükût vahdet, kemâl yerine ise; söz hamlık, parçalanmışlık, çokluk…
🙂
Kelimeler, çiğ farkındalıkların nesnel temelli teşbihlerinden başka nedir?

Sükûttaki sevgiliyle mahremiyeti, lugatlerin gürültülü ve yetersiz nisbetlerinde serâba çevire gelmedik mi?..

“Akıl tamam olunca lisan susar”mış!
“Selâm” olacaksa,
Barışacaksak yeniden varlık ve yoklukla,
Sözü, sükûnet kıt’asında bulup, susar gibi konuşanlara; sözün paramparça aydınlığını halâvetiyle, muhabbetiyle ikmal edenlere…
İşte onlara selâm olsun…
Zaman, doğacaksa, sükûnet ülkesinin batmayan gününe, bitmeyen demine doğsun.
Aydınlığını kalbinde taşıyanların, âlemi rûhunun feyziyle aydınlatanların diyârına…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s