Zavallı Don Kişot, Zavallı Sanço Panço!

“Anlamanın tek kişilik bir eylem oluşu” bakımından zavallı dedim.
Nasıl bir aldanışsa; insanlık, kah ideolojiler, kah devlet politikaları, kah hakim zümre saltanatı, kah dinler ve ruhban… adına bir “toplu anlama” illizyonu etrafında tükete geldi enerjisini…
En yüksek hakikatleri dile getirme iddiasındaki söylemlerin dahi “muhatap nezdinde tekrar anlaşılma şartına tabi olduğu” ıskalandı bin yıllardır. Bir takım Don Kişotlar da sâfiyâne inandılar bu hipnozlara ve “şövalyece” bir gayretle “insanlığı kurtarma” adına “yel değirmenleri”ne savaş açtılar.
İnsanlar arasındaki entelektüel farkların, tecrübe farklarının, birbirlerini mutlak anlama bakımından bir acz yarattığını göremediler… Sanço Panço-Don Kişot diyalogları ne kadar trajiktir! Bizdeki Karagöz-Hacivat hikayeleri gibi…
Ne diyordu şu meşhur şarkı:
“Ben ne kast eylerim sen ne anlarsın?!..”

Şu dünya dağdağasında mutlak bir özdeşleşme imkansız.
Tabiî muhitlere bakalım. Birbirlerini en iyi anlayanlar kimler?
Anneler ve âşıklar!
İkisinde de aslında “ferâgat” esası işliyor, ne anneler ne de âşıklar kusur görürler. Önemli olan yavrunun veya sevgilinin mutluluğudur, dikkat edelim.
Mâdem böyledir.
İlla bir “hizmet” yapacaksak ferâgat ilkesinden bir milimetre sapmamak lazım. Asla “anlaşılma” şartına takılmadan yürüyebileceksek, “vefâ bekleme” durağında bir lahza bile mola vermeyeceksek soyunalım hizmete. Yoksa halimiz harap…
Muhabbetle yârenler…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s