Damlalar – 317

Israr ve inat!
İki fena huy.
Israrcı kimse, kendi egosunu tercih eden kimsedir. Hakk’ı tavsiyede dahî ısrar yokken!
Hele inat ile birleşen ısrar!
Kendini gözden geçirmeye yanaşmamak, muhatabın fikir ve tecihine değer vermemek değil mi?
Bazen karşınızdaki kimselerin nezaketlerini tahrip etmez mi? İnadda ısrarcı kimse, gerçeğe kendini kapatmış olmaz mı?
İnadda ısrar eden kimse nefsi haricindeki âlemi daima o inadı renginde görerek benlik hücresine mahpus etmez mi gönlünü?…
İhtiras: Şehvette ısrar,
Kin: Öfkede ısrar,
Hubb-ı riyaset: Tahakkümde ısrar,
Taassub: Hikmete açılmamakta ısrar,
Pislik: Tembellikte ısrar

Halbuki:
“Vakit dar olsa gerek”…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s